Aralık ayı geldi.
2006 nın son dakikalarına giriş yaptık.
Bazen evdeki digital saatin saniyesine gözüm takılır ve kendimi korkunç hissederim. İşte 10. saniye gitti geri gelmeyecek. Tüh 57. saniye de geçti, onu da yakalayamadım. Etti mi toplamda 1 dakika. Hayatımdan bir dakika geçti ve aptal aptal oturmuş digital saatteki saniyeleri yakalamaya çalışıyorum diyerek, yaptığımı garip bulur, bu dramatik sahneyi hemen oracıkta sona erdiririm.
Bunu çok sık yapmasam da, arada bir terapi yerine geçtiğini hissediyorum. Zamanın bize aldırmadan geçip gittiğine dair düşüncelerimi, soyutluktan çıkarıp, digital bir saatin saniyelerine bakarak daha somut bir hale getirebiliyorum.
Evet Aralık ayı geldi. Sizi bilmem ama biz ailece, bu aydan itibaren kutlamalarla geçecek bir altı aya geçiş yapıyoruz. Bu da maddiyatından çok, ruhen beni dalgalanmalara ve sıkıntılara sürükleyen hediye alma sıkıntısına sokacak anlamına geliyor. Yanlış anlaşılmasın. Hediye vermeyi, almaktan daha çok sevsem de, insan sevdiklerine ne alacağı konusunda üzüntü verici bir kararsızlığa ve yetersizlik duygusuna giriyor ya, işin tüm büyüsü ortadan kalkıyor. En azından hediyeyi alana kadar.
Sonra ben, bizzat kendim hediyeyi süslü püslü kağıtlarla paket yapıp, hediyenin verileceği günü sabırsızlıkla beklemeye koyuluyorum. Sanki biri, bana hediye verecekmiş gibi. Veee çoğu zaman, gerektiği şekilde sabırlı davranıp o günün gelmesini beklemektense, hediyeyi vermem gereken günden önce veriyorum. Sanırım, hediyeyi verdiğim zaman, karşımdaki kişinin yüzüne yayılacak olan tebessümü, gözlerine saçılacak olan o anlık ışığı yakalayabilmek için fazla sabırlı davranamıyorum. Eğer hediyeyi verdiğim kişi biricik kızım ise, hediyenin verilmesi gereken gün gelip çattığında, hediyesiz kalıp üzülmesin diye yeniden gidip bir hediye alıyorum. Ama bunu sadece kızım için yapıyorum.
Verdiğiniz hediye ne olursa olsun, işin sırrı karşınızdaki kişinin yüzüne sıcacık bir tebessümü yayabilmekte. Bir kağıda yazılmış olan sevgi dolu bir not bile bunu başarabiliyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder